هند دومین کشور پرجمعیت دنیاست و قریب به یک ششم جمعیت جهان را در خود جای داده است، تنوع نژادی، فرهنگی، زبانی و مذهبی این کشور را چشم اندازی شگرف از همزیستی مسالمت آمیز میان اعتقادات گوناگون بخشیده است.

در قانون اساسی هند علاوه بر زبان هندی (از شاخه زبان های هندو ایرانی ) که زبان رسمی سراسر کشور اعلام شده است. 22 زبان دیگر : اردو ، آسامی ، انگلیسی٫ اوریا، بنگالی، بودو، پنجابی، تالوگو ، تامیل، دوگری٫ سانتالی، سانسکریت، سندی، گجراتی، کنرائی، کنکانی، کشمیری، کوکانی، مالایالم، مانی پوری، مراتی و نپالی نیز به رسمیت شناخته شده اند، این زبان ها به دو شاخه دراویدی ( 24%) که بیشتر در جنوب تکلم می شوند و هندو اروپایی(74%) تقسیم می شوند، همچنین سالیان دراز حکومت استعماری بریتانیا بر شبه قاره موجب شده انگلیسی زبان دوم بسیاری از مردم هند باشد. زبان فارسی هم از آن رو که قرن ها زبان رسمی سلاطین بابری درهند بود علاوه بر تکلم توسط اقلیت پارسی هند تا ثیر قابل ملاحظه ای بر زبان های رایج در شبه قاره به ویژه زبان اردو داشته است.

هند همچنین معجونی از ادیان مختلف و فرقه های مذهبی گوناگون است که اکثرا از هندوئیسم، اسلام و بودیسم نشات گرفته اند.

حدود 80% مردم هند پیرو آئین های هندو و حدود12 تا 15% مسلمان هستند.- که بیشتر در دهلی، بنگال غربی و نواحی شمال غربی کشور زندگی می کنند و در کشمیر اکثریت جمعیت را تشکیل داده اند. به این ترتیب هند پس از اندونزی و پاکستان عظیم ترین جمعیت مسلمان جهان را داراست. هند هم چنین بیش از 2% مسیحی و 2% سیک دارد. هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده ، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود 8 میلیون نفر برآورد می شود. هند درعین حال بزرگترین کلنی فرقه احمدیه و مذاهب ایرانی بهائی و زرتشتی در سراسر جهان است.